Hazır oğlan uyuyorken,Ayşe Sina ve babasını da tiyatroya göndermişken, ev mis gibi aşure kokarken yazacaklarımı yazmalıyım..
Nerden başlamalı ki en son sabırsızlıkla beklıyorduk bizim oğlanı ama 41. haftayı da vermiştik ona Ayşe ablası gibi bizi bekleteceğini düşündük,annelerın dogum hikayeleri birbirine benzer demişti doktorumuz..Ayse de 40 hafta 3 gunlukdu dunyaya geldiğinde..
Tam da geçen hafta bugündü değil mi..sabah kalktık ve son son 3 kişilik çekirdek aile olarak dışarıda kahvaltı için hazırlanıyorduk ki bensiz gidemezsiniz sinallerini gönderdi:)
Bizde kahvaltı yerine toparlandık hastaneye gittik..Hastanede hersey olması gereken seyırde ılerledı..
Normal doğum gibisi yok ayse de yasadıgım bu tecrube ıle hıcbır endısem yoktu kolay olmustu cunku..
sizin ve cevremdeki herkesin şu bir avazda doğum dileği varya işte onun kabulu oldu sanırım..
2-3 saatlik bir sancı evresinden sonra Selim Mahir kucağımdaydı..Gerçekten büyük bir şükür anıydı bu..Allah herkese nasip etsin..Çektıgın sancılar acılar bir anda bitiyor tazelenıyorsun yenilendiğini hissediyorsun her bakımdan..Manen ve madden..Anneliğin tazeleniyor kulluğun tazeleniyor ve o kısacık ama ınsana hiç bıtmecekmış gıbı gecen surecte hayata bakısın bıle değişiyor...
Tabii olada dogumdan sonra şu lağusa depresyonu denılen ıllete yakalanmazsan:))
Ben Ayse de yakalanmıstım mesela.Ama bu sefer benı yakalayamadı...
Zaten bu 2. cocuk torun sevmek gibi birsey sanırım..Cok daha rahatım bu sefer sadece onun guzellıgının cennet kokusunun tadını cıkarıyorum..
Annem,eşim,arkadaşlarım yanımdaydı..Fotoğrafları 2 arkadaşım çekti..Kardeşimi sabah arayıp doğuma gittiğime bir türlü inandıramaım neyseki sonunda ikna oldu kurabiyelerimizi yapıp yetişti tam zamanında..
Ayşemi sorarsanız eğer onun için de zor bır süreçti..Gözlerinden endişesi o kadar belliydi ki hastanede oldugu müddetçe..bir durgunluk biraz hırçınlık hepsi mevcuttu..
eve geldiğimiz ile gece uyku saatinde verdiği tepki bizihem güldürdü hem düşündürdü..
- Siz ÜÇÜNÜZ ! burdamı yatıcaksınız kardeşimdemi sizle yatacak ..BEN BEN YALNIZMI KALICAM...
Aslında hiç sevmez yanımızda yatmayı gece gelse 5 dakika sonra baba benı yatagıma gotur der ..
Şimdilerde ise babası ve ben elimizden geldiğince! dikkat etmeye çalışıyoruz.Çünkü kardeşi ile ilgili en ufak bir müdehalede isyan bayraklarını çıkarıyor.." ben artık abla değilim daha küçüğüm kardeşim olmasınlar vs ..." sözleri ile bizi korkutuyor...
Kardeşi olduğundan bu yana her sabah uyanır uyanmaz yanımıza geldiği halde bir kere bile gelmedi...En çok canımı acıtanda sorduğumda verdiği cevaplar...
"Kardeşim yanınızdaydı..Zarar veririm diye korkuyorum o yüzden gelmiyorum....
Babası ile oturup bu cevaplara ağlıyoruz..Şu an tek isteğim onun bu süreci zarar görmeden atlatması..
Çok yazdım ama sanmayın ki birkerede ...
bunlarda kurabiyelerimiz..
Teyzemizin ellerine sağlık..Etiket içinde
Pınar a ( iki deli kadın) çok çok teşekkür ediyorum..
Fotoğraflar içinde Derya ve Kübra ya çok teşekkür ederim..
Fırsat buldukça buralarda olacağım inşallah..
Sağlıcakla kalın..