temiz hava çarptıntısı

bu bayram almadık kutu kutu çikolata

onun yerine Ayşe kızım yaptı 

babası da güzel kutular aldı

kendisi yaptı kendisi hediye etti 

bayramı bayram oldu

tatlılar yıne el emegiydi

burgu burgu baklavalar

ve benim favorim kekli baklava

kahvaltı sofrası yine kalabalık yine enfesti

yine bol kahkaha,sohbetti

fındıklar olmuş serilmiş

ikram edilmeye hazırdı

davulcu son görevini yaptı

manisini söyledi,bahşişini aldı

ramazanı uğurladık,

bayramı bitirdik

ama bizim bayram devam ediyor

şu an bu postu yazdığım yeri görseniz:))

sevgili mutfağım üzgünüm ama seni hiçç özlemiyorum,

serin rüzgar,yaprakların hışırtısı

temiz hava,ara ara gelip gözlerime oturan tatlı uyku...

 horozun her ötüşünde mahir in havalara uçması:))

var mı ötesi

bize her gün bayram:))

bahar burada güzel...

dalları basmış erik ,dalından çıtır çıtır yedik bol bol

akşamda minicik bir ateş yaktık eski günlerdeki büyük ateşleri ana ana

bunun üzerinden bile atlamaya korktuk 

şaştık çocukluğumuza:)

sabah herkesler uyurken ...

tavuklar,kuzular,çiçekler böcekler  kelebekler hariç

biz çıktık yürüdük çiğ düşmüş kırlarda

tavuğun altından alınan yumurtaya zor kıydım:)

nasıl değerli geldi bana

yediğimiz onca şeyi düşününce...

sonrasında bolca çimenlere yayılmaca

mangal yakmaca

futbol oynamaca

çoluk çocuk çoşmaca

yeni nesil 

hıdırellez!

sizin de aklınıza aynı şey geldi mi?

bir de bunu dinleyin tam olsun:)

Ayşe Sina Köyde...

Her yaz severek giderdim..

Az mı oyunlar oynardık anneannemim büfesinden o eski tabakları kasıkları aşırırdık..Topraklardan çamurlar asma yapraklarından yemekler yapardık..

anneannem bize havludan bebek yapardı bilirmisiniz :)

Bazende piknikler...
bahçeden mis gibi biber,domates,salatalık koparıp bakkaldan dedemin hesabına gazozlar yazdırıp elmalıkta kavaklıkta yapılan piknikler..

Sonrasında biraz daha büyüdüğümüzde
Gider gitmez elimize bir tığ ve ip verilmeye baslandı...
hadi bakalım yap bir havlu kenarı:))

bazen zorla bazen isteyerek inekleri koyunları otlatmaya götürürdük..
orada yediğim dalında kalmış toplanmamış sapsarı eriklerin tadı hala ağzımda..

Kendi yaşıtlarımızla ev oturmaları yapardık..
elimizde iş torbalarımız:)))
Gülümseyerek yazıyorum nasıl da aslında özeniyormuşuz annelerimize değil mi ?

İnsanın burnunun direği nasıl sızlarmış şimdi anladım......

her yaz Ayşe ile birlikte 1 hafta kadar kalıyorum..
istiyorum ki oda görsün  domatesin nerede yetiştiğini..
içtiği sütün nereden nasıl geldiğini..
yediği meyvelerin dalından koparıp yendiğinde nasıl  daha lezzetli olacağını
özgürce dışarılarda oynamasını,koşmasını...
benim yaşadığım o güzel anıların aynısını bulamasa da onunda olsun istiyorum bir köyü..

o da şalvar giysin:)) (annesi hiç giymedi ama:))

Kokulu üzümlerim olmamıştı henüz ama bu bayramda yeme ümidi içerisindeyim..

dedemin ektiği ahududular da olmamıştı.. anneannem reçelini yapmıştır bile....

Çiçek sulamak ne zevkli birşey bende istiyorum bir bahçem olsun :((

Ben yaşlanıyorum galiba:)

bu da son moda şalvarlı scooter hihhihih:)

hadi az kaldı bayrama...

biraz daha sabır...